Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018 09:24

Εξάρθρημα του ώμου

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Εξάρθρημα του ώμουΟι αρθρώσεις επιβαρύνονται περισσότερο από τα υπόλοιπα τμήματα του κινητικού συστήματος. Οι τραυματισμοί στα οστά και τα ανατομικά στοιχεία μιας άρθρωσης, όπως οι τένοντες, χόνδροι, σύνδεσμοι, και οι μύες δημιουργούν αστάθεια σε αυτήν, δυσχεραίνουν την κίνηση και συχνά αποτελούν αίτια μόνιμης ή μακρόχρονης διακοπής της αθλητικής δραστηριότητας.

Η εξάρθρωση ή αλλιώς το εξάρθρημα του ώμου αποτελεί μία κατηγορία κακώσεων και έναν από τους συνηθέστερους τραυματισμούς, τόσο στην παιδική, όσο και σε μεγαλύτερη ηλικία. Παράλληλα, ανιχνεύεται ως ένας ιδιαίτερα συνηθισμένος τραυματισμός στους αθλητές, κατά τον οποίο τραυματίζονται οι ίνες του αρθρικού θύλακα της άρθρωσης του ώμου.

Πιο αναλυτικά, στην περίπτωση του εξαρθρήματος του ώμου, οι δύο αρθρικές επιφάνειές του, δεν εφάπτονται σωστά, καθώς έχει ήδη προκληθεί τραυματισμός στον αρθρικό θύλακα, τον ιστό, δηλαδή, που τις συγκρατεί. Επιπλέον, οι λεγόμενοι στροφείς του ώμου, οι μύες της περιοχής, αυξάνουν την δραστηριότητα τους για να σταθεροποιήσουν την άρθρωση του ώμου.

Τα κύρια οστά του ώμου είναι το βραχιόνιο και η ωμοπλάτη .Η αρθρική κοιλότητα προστατεύεται από αρθρικό χόνδρο, ο οποίος καλύπτει την κεφαλή του βραχιονίου και την επιφάνεια της ωμογλήνης. Η ωμοπλάτη εκτείνεται προς τα πάνω και γύρω από την άρθρωση του ώμου. Προς τα πάνω δημιουργεί έναν θόλο, ο οποίος καλείται ακρώμιο ενώ στην πρόσθια επιφάνεια της άρθρωσης κορακοειδής απόφυση. Το τέλος της ωμοπλάτης ονομάζεται ωμογλήνη και αποτελεί την αρθρική επιφάνεια με την οποία αρθρούται η κεφαλή του βραχιονίου για να σχηματιστεί μια ευκίνητη σφαιροειδής άρθρωση ,η άρθρωση του ώμου. Κατά την διάρκεια ορισμένων κινήσεων διατατικές δυνάμεις ασκούνται στον θύλακα της άρθρωσης . Όταν αυτές οι δυνάμεις είναι πέρα από τα όρια αντοχής του θύλακα τότε αυτός τραυματίζεται . Έπειτα η κεφαλή του βραχιονίου οστού χάνει την επαφή της με την ωμογλύνη . Όταν συμβαίνει αυτό προκαλείται εξάρθρωση του ώμου.

Ένας τρόπος για να προκληθεί εξάρθρωση του ώμου είναι η πτώση στο έδαφος με τεντωμένο χέρι και γυρισμένο προς τα έξω,. Δεν είναι όμως σπάνιο ο ασθενής να αναφέρει πως “έβγαλε” τον ώμο του την ώρα που κοιμόταν από κάποια απότομη κίνηση που προφανώς δεν κατάλαβε. Πέραν της αισθήσεως ότι το χέρι μετακινήται από την θέση του, οι ασθενείς βιώνουν ιδιάιτερα έντονο πόνο, καθώς και μούδιασμα την στιγμή του τραυματισμού. Το οίδημα που προκαλείται στον τραυματισμένο ώμο είναι εμφανές σε σύγκριση με τον υγιή ώμο, ενώ ο τραυματίας αισθάνεται μεγαλύτερη ανακούφιση, όταν ακουμπάει τον βραχίονα στα πλευρά, καθώς ο πόνος είναι αφόρητος.

Το εξάρθρημα του ώμου διακρίνεται σε δύο κατηγορίες: το πρόσθιο και το οπίσθιο. Η πρόσθια εξάρθρωση καταλαμβάνει ένα τεράστιο ποσοστό της τάξεως των 96% έως 98%, ενώ η οπίσθια αποτελεί την πιο σπάνια περίπτωση, γι'αυτό και ανιχνεύεται μόνο στο 2% έως 4% των τραυματισμών.

Η εξάρθρωση του ώμου συμβαίνει σε πληθώρα αθλητών, σε αθλήματα όπως το μπάσκετ, η ενόργανη γυμναστική, αλλά και στις περισσότερες πολεμικές τέχνες. Στην ενόργανη γυμναστική το πρόσθιο εξάρθρημα οφείλεται σε πτώση του αθλητή και στήριξη με το άνω άκρο σε απαγωγή και έξω στροφή, σε περιστροφή του σώματος με τα χέρια ακίνητα σε σταθερές λαβές στον πλάγιο ίππο ή σε λανθασμένη απαγωγή των άνω άκρων στο αγώνισμα των κρίκων. Πρόσθιο εξάρθρημα ανιχνεύεται και σε αθλήματα, όπως το ποδόσφαιρο ή το μπάσκετ, όπου οι σώμα με σώμα μονομαχίες καταλήγουν σε πτώσεις που το προκαλούν.

Αποτελέσματα ερευνών έχουν δείξει πως άτομα που “βγάζουν” τον ώμο τους για πρώτη φορά, θα εμφανίσουν νέα μελλοντικά εξαρθρώματα σε ποσοστό τουλάχιστον 70%, με τον κίνδυνο γι'αυτό να είναι αυξημένος τα πρώτα 1-2 χρόνια μετά την πρώτη βλάβη. Λόγω αυτής της ευπάθειας, οι ασθενείς εμφανίζουν “χρόνια αστάθεια” στον ώμο και συγκεκριμένα άτομα που ασχολούνται με δραστηριότητες που απαιτούν έντονες κινήσεις του χεριού πάνω από το ύψος της κεφαλής. Χαρακτηριστικά παραδείγματα των ανωτέρω, όπως ήδη αναφέρθηκε είναι αθλητές, κυρίως βόλεϊ, μπέιζμπολ και τένις.

Η αντιμετώπιση της εξάρθρωσης του ώμου πρέπει να είναι άμεση. Οι μέθοδοι της αποκατάστασης του ώμου έχουν τον ίδιο σκοπό, την επαναφορά του ώμου στη θέση του, αλλά διαφέρουν ως προς την τεχνική τους. Η απλούστερη από όλες τις μεθόδους και η περισσότερο αποτελεσματική είναι η Ιπποκράτειος μέθοδος.Ο αθλητής ξαπλώνει σε ύπτια θέση. Ο ιατρός ή ο φυσικοθεραπευτής πιάνει με τα δυο του χέρια το εξαρθρωμένο χέρι και τοποθετεί το πόδι του όχι στη μασχαλιαία κοιλότητα, αλλά στο θωρακικό τοίχωμα της μασχάλης, για να αποφύγει πίεση στα αγγεία και νεύρα. Στη συνέχεια εφαρμόζει έλξη και προοδευτικά εξωτερική στροφή στο τεντωμένο άνω άκρο. Η ανάταξη γίνεται αντιληπτή από τον χαρακτηριστικό ήχο (κλικ) και την απαλλαγή του αθλητή από τον πόνο.

Στην μέθοδο Kocher αθλητής ξαπλώνει ύπτια και εφαρμόζεται αρχικά έλξη στο βραχίονα με τον αγκώνα σε κάμψη 90 μοιρών. Στη συνέχεια και ενώ εξακολουθεί η έλξη, γίνεται εξωτερική στροφή του βραχίνονα. Ακολουθεί προσαγωγή του βραχίονα με μετακίνηση του αγκώνα μπροστά στο θώρακα και τέλος εσωτερική στροφή, ώστε η παλάμη να έρθει σε επαφή με τον αντίθετο ώμο.

Έπειτα από την επαναφορά του ώμου στην αρχική του θέση, βασική είναι η ακινητοποίησή του. Η απαραίτητη αυτή διαδικασία γίνεται συνήθως με ελαστικούς επιδέσμους και ταινίες λευκοπλάστη στο θωρακικό τοίχωμα και διαρκεί για 3-4 εβδομάδες. Σκοπός της ακινητοποίησης είναι να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος, για να αποκατασταθούν οι βλάβες που προκλήθηκαν από το εξάρθρημα στον υποπλάτιο μυ, στον αρθρικό θύλακο και τους συνδέσμους της άρθρωσης. Αν η ακινητοποίηση είναι σύντομη, οι βλάβες δεν αποκαθίστανται, ο υποπλάτιος γίνεται χαλαρός με αποτέλεσμα το εξάρθρημα να επαναλαμβάνεται με ασήμαντη αφορμή (καθ’ έξιν εξάρθρημα του ώμου).

Η φυσικοθεραπευτική παρέμβαση είναι κρίσιμης σημασίας καθώς έχει μεγάλη συμβολή στην απόκτηση σταθερότητας του ώμου. Συγκεκριμένα, τελευταίες μελέτες δείχνουν πως ένα κατάλληλο πρόγραμμα θεραπείας μετά την εξάρθρωση θα μειώσει τον κίνδυνο επανατραυματισμού κατά 60-70%. Η φυσικοθεραπεία περιλαμβάνει ειδικές ασκήσεις που αφενός θα προάγουν την σταθεροποίηση του ώμου και αφετέρου θα τονώσουν τους μυς που περιβάλλουν την άρθρωση. Η σταθερότητα του ώμου είναι κατά πολύ έργο των μυών (αντίθετα με άλλες αρθρώσεις όπου υπάρχουν πιο δυνατοί σύνδεσμοι, χόνδροι και μηνίσκοι και παίζουν αυτό τον ρόλο), άρα η στοχευμένη, και αυστηρά επιβλεπόμενη από τον φυσιοθεραπευτή, μυϊκή ενδυνάμωση θα έχει τεράστιο όφελος. Καθοριστική, λοιπόν, για την άμεση αποκατάσταση του ασθενούς είναι η ακριβής εκπλήρωση των εντολών του φυσιοθεραπευτή και η πλήρης συνεργασία μαζί του.

Διαβάστηκε 365 φορές