Το μεγαλύτερο αυθεντικό Claymore που βρέθηκε στην Σκωτία, γνωστό ως fuilteach-mhuirt, έχει μήκος 2,24 μέτρα, ζυγίζει 10 kgr., φυλλάγεται στο εθνικό πολεμικό μουσείο του Εδιμβούργου της Σκωτίας και πιστεύεται ότι έχει χρησιμοποιηθεί από ένα μέλος της Clan Maxwell γύρω στο 15ο αιώνα.
Είχε δε δοθεί ιδιαίτερη προσοχή ώστε η λεπίδα να έχει ακριβή κατανομή βάρους και καθαρό ορισμό, όπως μπορεί να παρατηρηθεί στα καλύτερα διατηρημένα έως σήμερα πρωτότυπα.
Η λαβή του, η οποία ήταν τυλιγμένη με δέρμα, είχε μήκος περίπου 30 cm, διέθετε σφαιρική απόληξη και χειροφυλακτήρα μήκους 28,5 cm του οποίου οι άκρες έκλειναν σε κάποιες εκδοχές του σπαθιού, ελαφρώς προς τα κάτω.
Απαιτούσε για το χειρισμό του και τα δύο χέρια λόγω του βάρους του και όποιος το χρησιμοποιούσε, χρειαζόταν πολλή εξάσκηση και αρκετή μυική δύναμη, ειδικά σε γρήγορο χειρισμό.
Δεδομένου δε του μεγάλου του μήκους, ο κάτοχος του δεν χρειαζόταν ασπίδα, κάτι που κατέστησε το Claymore σύμβολο υπερηφάνειας, σωματικής δύναμης, ηρωισμού και κοινωνικής ισχύος.
Εκτός από την ισχύ του, το Claymore διέθετε επίσης ασυνήθιστα υψηλή ανθεκτικότητα, αφού ποτέ δεν έσπαγε ή θάμπωνε, γεγονός που υποδηλώνει ότι δεν ήταν συνηθισμένο σπαθί.
Ήταν το ιδανικό όπλο με τεράστια δύναμη κοπής (λόγω του μεγέθους του και του βάρους του), ικανό να διαπερνά την πανοπλία και την ασπίδα του αντιπάλου, κατορθώνοντας έτσι να έχει μια μεγάλη παρουσία στα πεδία της μάχης.
Το 1689, οι σκωτσέζικες φυλές που ήταν πιστές στον βασιλιά Ιάκωβο Η, πολέμησαν τα κυβερνητικά στρατεύματα του βασιλιά Γουλιέλμου στη μάχη του Killiecrankie.
Αφού δέχθηκαν τα πυρά των μουσκέτων, οι ορεινοί σκωτσέζοι που έφεραν απο ένα Claymore, ενεπλάκησαν σε μάχη σώμα με σώμα με τους στρατιώτες του Γουλιέλμου, τους οποίους και κατέσφαξαν.
Διάφορες δε μαρτυρίες, έδωσαν φρικιαστικές απεικονίσεις της σφαγής και των θρυμματισμένων και αποκεφαλισμένων σωμάτων που γέμισαν το πεδίο της μάχης.
Ένα σπαθί Claymore, συντρόφευε στις μάχες τον σκωτσέζο ήρωα William Wallace (1270-1305), που αντιστάθηκε στην στην αγγλική κατοχή της Σκωτίας κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Σκωτικής Ανεξαρτησίας. Λέγεται ότι το χρησιμοποίησε στη μάχη του Stirling το 1297 και τη μάχη του Falkirk το 1298.
Ωστόσο, μετά τη μάχη του Killiecrankie και το πέρασμα στα πυροβόλα όπλα, η ξιφομάθεια κατέστη άνευ αντικειμένου και το Claymore έχασε τη θέση του στο πεδίο της μάχης, παραμένοντας όμως ως το σύμβολο της σκωτσέζικης υπερηφάνειας.