Το 648π.Χ, οι Έλληνες εισήγαγαν το άθλημα του παγκρατίου στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το παγκράτιο σαν λέξη είναι ένας συνδυασμός των λέξεων τηγάνι, που σημαίνει «όλα» και κράτος, που σημαίνει «εξουσία». Αυτή είναι και η ακριβής απεικόνιση του ίδιου του αθλήματος, δεδομένου ότι δεν παύει να αποτελεί ένα ισχυρό μίγμα της Ελληνικής πυγμαχίας και της πάλης, με μοναδικούς κανόνες την απαγόρευση του δαγκώματος και του σκαψίματος των ματιών, τεχνικές που επιτρεπόντουσαν μόνο στους Σπαρτιάτες. Ένας αγώνας ΜΜΑ θα μπορούσε να διαρκέσει ώρες και να τελειώσει μόνο με την κατάρρευση ενός ή και των δύο αθλητών ή με το σήκωμα του χεριού του ενός, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιος εκ των δύο αθλητών έχασε την ζωή του. Το ΜΜΑ έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές όχι μόνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά και σε όλο τον ελληνικό κόσμο.

Οι αγώνες στην Ελλάδα πραγματοποιούνταν σε μια αρένα, ή δακτύλιο, ένα τετράγωνο που ήταν περίπου 12 έως 14 μέτρα σε πλάτος, το οποίο θεωρούνταν ότι θα ενθαρρύνει των μάχη. Ο διαιτητής στους αγώνες ήταν οπλισμένος με μια ράβδο με σκοπό την επιβολή των κανόνων σε περίπτωση αναίρεσης αυτών από τους αθλητές. Οι κοινές τεχνικές που χρησιμοποιούνταν ήταν γροθιές, χτυπήματα σε γόνατα και αγκώνες με κλωτσιές, καθώς και κλειδώματα που πνίγουν. Ο πιο συνηθισμένη, μάλιστα, αιτία θανάτου στο Παγκράτιο-ή αλλιώς στο αρχαίο ΜΜΑ-ήταν ο στραγγαλισμός. Στα τέλη της δεκαετίας του 1880 πραγματοποιήθηκαν αγώνες υβριδικών πολεμικών τεχνών, όταν οι παλαιστές που εκπροσωπούσαν μια ευρεία γκάμα από μαχητικά στυλ -συμπεριλαμβανομένων σε αυτά και διαφόρων μορφών κατς, ελληνορωμαικής πάλης και πολλών άλλων- συναντιόνταν σε διαγωνισμούς και τουρνουά σε όλη την Ευρώπη.

Μετά την πτώση του παγκρατίου στην Ελλάδα και ταυτόχρονα την άνοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, οι μεικτές πολεμικές τέχνες αντικαταστάθηκαν με άλλα μαχητικά αθλήματα. Στην Δύση η πάλη και η πυγμαχία επικράτησαν ως οι κυρίαρχες μορφές αθλητισμού μάχης, ενώ οι παραδοσιακές πολεμικές τέχνες διογκώθηκαν σε δημοτικότητα στην Ασία. Αυτό παρέμεινε για αιώνες, μέχρι το 1925, όπου στο Ρίο ντε Τζανέιρο, στην Βραζιλία το άθλημα των μεικτών πολεμικών τεχνών γνώρισε μια αναγέννηση από μια περίεργη πηγή.

Το 1801, ο George Gracie μετανάστευσε στην Βραζιλία από τη Σκωτία κι εγκαταστάθηκε στην επαρχία Para της βορειοανατολικής Βραζιλίας. Η οικογένεια μεγάλωσε κι άνθισε εκεί και στις αρχές του 1900, ένας Ιάπωνας, ο Mitsuvo Maeda, master του Judo και Jiu Jitsu μετανάστευσε στην περιοχή. Γρήγορα απέκτησε φιλικές σχέσεις με την οικογένεια Gracie και δίδαξε την πολεμική τέχνη του Judo τον 15χρονο Carlos Gracie, έως τα 21 του χρόνια. Αφού ο Mitsuvo έφυγε από την περιοχή, ο Carlos δίδαξε τους αδελφούς του και δημιουργήσανε μαζί το βραζιλιάνικο άθλημα Vale Tudo, το οποίο έγινε ευρέως γνωστό στην Βραζιλία το 1920 και μεταδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες από την οικογένεια Gracie το 1993, με την ίδρυση του Ultimate Fighting Championship (U.F.C.). To UFC δημιουργήθηκε στις Ηνωμένες πολιτείες την ίδια χρονολογία με την διάδοση του Vale Tudo με ελάχιστους κανόνες για να καθορίσει την αποτελεσματικότερη άοπλη μάχη. Με περισσότερους από 20 αγώνες τον χρόνο το UFC φιλοξενεί κορυφαίους αθλητές και πραγματοποιείται στην Αμερική, αλλά και σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο.

Tο επικίνδυνο Vale Tudo τροποποιήθηκε με την λήψη πρόσθετων κανόνων κι έγινε ασφαλέστερο οδηγώντας στη σημερινή διαδεδομένη και οργανωμένη μορφή του ΜΜΑ. Αρχικά, προωθήθηκε σαν διαγωνισμός μέσω του οποίου θα διακρινόταν η αποτελεσματικότερη πολεμική τέχνη σε περίπτωση αληθινής άοπλης μάχης ενός εναντίον ενός, γι’ αυτό και οι αντίπαλοι αγωνίζονταν με ελάχιστους κανόνες. Αργότερα, το στυλ των αθλητών εμπεριείχε πολλές πολεμικές τέχνες και την ίδια περίοδο οι διοργανωτές υιοθέτησαν κι άλλους κανόνες για να αυξήσουν την ασφάλεια και την κοινωνική αποδοχή του αθλήματος.

Ακόμα ένα πρώιμο παράδειγμα μεικτών πολεμικών τεχνών είναι το Bartitsu, ιδρυτής του οποίου ήταν ο Μπάρτον Ράιτ (Edward William Barton-Wright), στο Λονδίνο του 1899. Το Bartitsu συνδύαζε τεχνικές από τζούντο, Ζίου Ζίτσου, μποξ, Savate και Canne de Combat (γαλλική πολεμική τέχνη με ραβδιά) και ήταν η πρώτη γνωστή πολεμική τέχνη που συνδύαζε τεχνικές από την Ευρώπη και την Ασία. Στις ΗΠΑ η πρώτη σημαντική αναμέτρηση ανάμεσα σε παλαιστή και πυγμάχο στη σύγχρονη εποχή έγινε το 1887 όταν ο John L. Sullivan, ο τότε παγκόσμιος πρωταθλητής της πυγμαχίας στην κατηγορία βαρέων βαρών, μπήκε στο ρινγκ με τον δάσκαλό του, τον πρωταθλητή ελληνορωμαϊκής πάλης Γουίλιαμ Μάλντουν William Muldoon, και έπεσε στο καναβάτσο μέσα σε δύο λεπτά. Η επόμενη δημόσια αναμέτρηση έγινε στα τέλη της δεκαετίας του 1890 όταν ο μελλοντικός πρωταθλητής του μποξ Bob Fitzsimmons νίκησε τον πρωταθλητή ελληνορωμαϊκής Ernest Roeber.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1960 με αρχές του '70 η ιδέα του συνδυασμού των στοιχείων από πολλές πολεμικές τέχνες κέρδισε έδαφος στην δύση χάρη στον Bruse Lee και του συστήματος φιλοσοφίας του Jeet Kune Do. Ο Μπρους Λη πίστευε πως "ο καλύτερος μαχητής δεν είναι μποξέρ, τζουντόκα ή καρατέκα. Ο καλύτερος μαχητής είναι αυτός που μπορεί να προσαρμοστεί σε οποιοδήποτε στυλ, να είναι άμορφος, να υιοθετεί το δικό του προσωπικό στυλ και να μην ακολουθεί τα ήδη υπάρχοντα συστήματα τεχνικών". Το 2004 ο πρόεδρος του UFC Dana White αποκάλεσε τον Μπρους Λη ως τον πατέρα των μεικτών πολεμικών τεχνών.