Παρόλη την βαθειά οικονομική κρίση που ζούμε όλοι μας, οι γονείς φέρνουν τα παιδιά τους στα dojo να εξασκηθούν σαν μια τελευταία ελπίδα αναπτέρωσης του ηθικού τους και διαφυγής από το συναισθηματικό αδιέξοδο που τους επιβάλει αυτός ο δύσκολος οικονομικός κυκαιώνας. Όλοι οι δάσκαλοι- εκπαιδευτές έχουμε χρέος απέναντι στους μαθητές μας να τους διδάξουμε σωστά τη τέχνη του karate. Δεν γνωρίζω αν είμαι καλός παιδαγωγός εξάλλου δεν μπορώ αυτό να το πώ εγώ, αν είμαι καλός στο Karate αυτό μπορεί να το πεί ο δασκαλός μου και οι μαθητές μου. Νομίζω ότι όλοι μας προσπαθούμε για το καλύτερο, βέβαια σίγουρα κάνουμε και λάθη. Το βασικό είναι να τα αναγνωρίζουμε και να προσπαθούμε όσο το δυνατόν να τα εξαλείψουμε. Δεν θα είμαστε για πάντα νέοι, η φύση εξάλλου δεν αλλάζει ούτε αλλοιώνεται, θα μεγαλώσουμε κάποιοι δάσκαλοι θα αποχωρήσουν,θα βγούνε νέοι δάσκαλοι, έτσι είναι η ζωή έτσι είναι και το karate μέσα στη ζωή είναι και αυτό. Στα βαθειά μας γεράματα όταν το mae geri μας αναπόφευκτα και φυσικά δεν θα είναι όπως ήταν στη πρώτη μας νεότητα θα σκεφτόμαστε τι πράξαμε σωστά και τι λάθος στη ζωή μας σαν Karateka όπου το απλό ανθρώπινο χαιρέτημα ενός παλαιού μαθητή μας στο δρόμο θα είναι το επισφράγισμα ότι κάτι σωστό κάναμε και εμείς, ότι βάλαμε το λιθάρι μας στο οικοδόμημα που λέγεται karate...Γνωρίζω ότι θα βρεθούνε πολλοί που όταν διαβάσουν αυτές τις γραμμές θα πούν μπορεί ακόμη και να με κατηγορήσουν σαν ρομαντικό, ξεπερασμένο ηθικολόγο ή και ανόητο αφελή...Τι να κάνουμε βρε παιδιά δεν όλοι οι άνθρωποι το ίδιο "δεν είναι όλα τα δάκτυλα του χεριού ίδια " όπως λένε στο τόπο καταγωγής μου...Η ώρα είναι περασμένα μεσάνυχτα, πρίν κάμποση ώρα ήμουν με μερικούς καλούς φίλους και συναδέλφους, κάθομαι στο γραφείο πίνω το τσάι μου και παραθέτω τις σκέψεις μου για το Karate. Σε καμία μα σε καμία περίπτωση δεν έχω σκοπό να υποβαθμίσω, να υποσκελίσω ή να κατηγορήσω κανέναν, απλά είναι η αποτύπωση αγνών σκέψεων ενός μικρού δασκάλου πάνω στο χαρτί ή αν θέλετε καλύτερα πάνω στην οθόνη του κομπιούτερ λόγω ότι ζούμε και σε σύγχρονη τεχνολογική εποχή! Αυτά!! Να περνάτε όλοι καλά να προσέχετε και να αγαπάτε τους μαθητές σας!!!!
Παρασκευή, 02 Μαΐου 2014 12:53
Χρήστος Σφήκας - Δάσκαλος Καράτε
Μικρός όταν άρχισα το Karate το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν μόνο εξάσκηση και πάλι εξάσκηση.Τα χρόνια πέρασαν ενηλικιώθηκα στο karate και στη ζωή. Από τα πρώτα χρόνια εξασκησής μου οι δάσκαλοι μου μάθαιναν ότι το Karate δεν είναι ένα απλό σύστημα μάχης ή αυτοάμυνας αλλά μια τέχνη που μας μαθαίνει επίσης πειθαρχία και ήθος. Και ερχόμαστε στην σημερινή σύγχρονη εποχή όπου η κρίση ηθικών αξιών μαστίζει τη κοινωνία μας σχεδόν σ΄όλα τα επίπεδα.
Κατηγορία
Wado Ryu


























